رجب زپانزده چون گذشت بيعت ماشديدشد

کرده بپاعلم چراخبيث درخبيث شد

دين رسول حق چرابدين نمايش آمده

ظاهراوچنين عيان باطن اوشرامده

امربه معروف کنم زنده کنم دين نبي

وسعت ارض هست فزون روم به سوي سرمدي 

بيعت باخداکنم به اهل بيت پاک خود

روم به سوي کعبه اش کنم عطاوجود خود

وجودمازجوداوهديه کنم به مقدمش

هيهات من الذله راعلم کنم به مکتبش

اي قدسيان رهي روي که رفته اند رهروان

عبدشدن به کوي حق زنده شدن به هرزمان

ذهن ونفس وجسم ووجدان همه

روح من راکه او دميدست ازهمه

جمع گشتيم درحصاري عاشق کوي خدا

درتوقف نيستيم کي شويم ازاوجدا

جمع ماچون يکدل ويکتاشويم

آن کنيم آن راکه ايزدپروريم

ذهن ونفس وجسم به روحم بسته است

گرکه روحم پرکشد آن مابقي دلخسته اند

درتلاشيم وبدين سوخم شويم

نيست ماراجزنلاش وبهره ازآن مي بريم

گربهم دمسازويک سازي زنيم

اوبرددل را به آنجاکان سريم

قدسيان سازي زدل کردي برون

سازتوگرددجداازاين واون

قدم قدم بسوي تودل به رهت کشانده ام-عاشق کوي تومنم عشق تورابدل خرمهمچوتومن نديده ام اين همه لطف ومرحمت-کي بشوم زکوي تومن چوشوم بدرگهتبي توفناي من بجاست اين همه نازونعمتم-غرق محبت توام کي رودازدلم نعمگفته بودي که رحمتت شامل هربني بشر-قطع مکن اميدخودزمن تواي روح تنمگرتوچوروبمن کني من بپرم بکوي تو-عاشق کوي تومنم عشق منم به است زتوخلق نکرده ام توراعبدشوي تودربرم-مشتري توهم منم باجان ودل توراخرماي قدسيان کم آمدي فدابکن جان خودت-هم باشداين هديه زاوهم اوخردبه احسنت

سري دارم که سردارم تويي تو

دلي دارم که دلدارم تويي تو

نمايم جان خودرامن فدايت

فدايي گشتن وجان هم تويي تو

 

 

معدن نقره وگاهي هم طلا

گاه مس گاهي شوي آدم نما

آدمي راآدميت لازم است

تابماندزنده درعصري بقا

 

بگويندعشق دربالابلنديست 

ولي من خاک راشايسته ديدم

که هرکه بيشترداردثمرها

به خاک افتاده ودرخاک ديدم

گرتقاضايت نبودشکوي چرا

اشنا ناگشته اي غوغاچرا

زن بدل صيقل بکن دعوي بپا

ورنشدحاجت رواآنگه نوا

گرتمناي حقي حقواره باش 

قرب دارداوبه ماآسوده باش

هرچه خواهي درعيان ودرنهان

اوسميع است وبصيردرهرزمان

توخودت هيچي بدون جوداو

کم بکن غوغانه اي درکوي او

ازرگ گردن به مانزديکتر

درکجاجويي گمانت دورتر

اوبه ماممزوج ويک باشيم همه

ازخودت داري شکايت ياکه نه

قدسيان آسوده باش اندرزمان

چوتوداري يارخوش دارش عيان

گفت مولاناجنين اندربيانيک بگفت وصدشودازاوعيانبشنوازني چون حکايت مي کندازجداييها شکايت مي کندني بخودبالدکه مخلوق خداستهم خدابالدکه اوبي انتهاستاين شکايت هاچه باشددرشمارخوي بددرکوي بدگردددچاراين روش درنزدايزدباطل استسوي اورفتن مرادم حاصل استبندعلقه برگشاازغيراوتاشودمملووجودت خوي اوچون بدين شدخالص وبيتاشوياين نهايت آرزوچون آن سويقدسيان کم کن صدايت شدفزونسروجهرت برملاباشدکنون

چندخفتي درزمين اي بنده ام

گنج خودکن برملاپاينده ام

غفلت ازخالق کندويران دل

کن به ترميمش جهان آباددل

کن نمازت رابپاباجان ودل

قلب خودراکن سليم آباددل

گرکني قلبت سليم آن مي خرم

غيرآن کي شدروااندربرم

اززبان افتدبه دل آن پابجاست

دل که بادلدارشدارزش بهاست

قدسيان خالص بشواندرشمار

صددل ارداري يکي کن بهرکار

 

عقل باشداولين مخلوق حق  -دستگيريهاکندبااذن حقگرچه اوسروربوددرکاينات-اوبودهديه ازالطاف خداتگرنباشدعقل هستي هم فناست-عالم هستي به عقل هم پابجاستاين همه بالاوپست دربودهست-کرده اورامنقسم عقلي بدستعقلهاهم بين خودقدري بود-اين نباشدضعف عقل حداين بوداين که گويندنقل افضل زعقل-گرنباشدعقل کي شودحاصل به نقلعاشقم افتاده اي باعقل ونقل-هرچه گوييحاصل عقل است ونقلعقلهاهم حاصل عقلندبجا-انکه خواندنقل ماعقلي بجاعقل ونقل هردويکيست اندرشمار-قدسيان هم يک نظردادست به بار